Δύο κατηγορίες καλλιτεχνών
α) δημιουργοί φανταστικών κόσμων, όπου οι επιθυμίες πραγματοποιούνται
β) ενασχόληση με σχέσεις μορφής, απομακρυσμένο από την ενστικτώδη ζωή, πλευρά επιστήμης, καθαρά αισθητική δραστηριότητα
Όπως η επιστήμη πέρασε από τη σταδιακή διαφοροποίηση, μέχρι την παντελή παραμόρφωση, μιας δραστηριότητας που αρχικά ήταν απλώς ένα όπλο στη μάχη για επιβίωση, την πλήρη απάρνηση κάθε πρακτικού σκοπού, τη μη βιολογική της φύση, καθώς δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί τη ζωή αλλά την αλήθεια, αντίθετα με την πλειονότητα της ανθρωπότητας, η οποία αδιαφορεί πλήρως για την αλήθεια.
Ενδυμασία: κοινωνικός ανταγωνισμός, συνοθύλευμα ενστίκτων που αφορούν το σνομπισμό.
Οι περισσότεροι πίνακες ασκούν έλξη σε εντελώς διαφορετικά συναισθήματα από το αισθητικό (λόγω της μορφής τους).
α) δημιουργοί φανταστικών κόσμων, όπου οι επιθυμίες πραγματοποιούνται
β) ενασχόληση με σχέσεις μορφής, απομακρυσμένο από την ενστικτώδη ζωή, πλευρά επιστήμης, καθαρά αισθητική δραστηριότητα
Όπως η επιστήμη πέρασε από τη σταδιακή διαφοροποίηση, μέχρι την παντελή παραμόρφωση, μιας δραστηριότητας που αρχικά ήταν απλώς ένα όπλο στη μάχη για επιβίωση, την πλήρη απάρνηση κάθε πρακτικού σκοπού, τη μη βιολογική της φύση, καθώς δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί τη ζωή αλλά την αλήθεια, αντίθετα με την πλειονότητα της ανθρωπότητας, η οποία αδιαφορεί πλήρως για την αλήθεια.
Διαφέρει η υστερόβουλή ή χρησιμοθηρική επιστήμη από την αυτονομία και την αδιαφορία για τη βιολογική αναγκαιότητα.
Υστερόβουλη ή χρησιμοθηρική τέχνη: περιέχει πολλά στοιχεία που δεν αποτελούν μέρος της ουσιαστικής αισθητικής δραστηριότητας, δεν αποτελούν συστατικούς παράγοντες του φαινομένου της τέχνης.
Διαφημίσεις: δεν υπάρχει σκέψη για την αισθητική μας ικανοποίηση. Απευθύνεται σε πλευρές που αφορούν το κοινωνικό μας κύρος, τη φιλαργυρία, την επιθυμία για προσωπική επίδειξη.
 |
| kapsimo/kapsimo/kapsimo |
Οι περισσότεροι πίνακες ασκούν έλξη σε εντελώς διαφορετικά συναισθήματα από το αισθητικό (λόγω της μορφής τους).
Η ύπαρξη συγκεκριμένου είδους σχέσεων μορφής ξυπνά παράξενα και βαθιά συναισθήματα σε μερικούς ανθρώπους. Ανακαλούνται εικόνες στο μυαλό.
Για την πλειονότητα (plebs?) μετρούν τα συναισθήματα λόγω σύνδεσης της μορφής με τα φορτισμένα αντικείμενα, ενίοτε δεν βλέπουν και τη μορφή γιατί περνούν αμέσως στα φορτισμένα αντικείμενα (πχ. όμορφη γυναίκα). Οπτικά έχουμε λιγότερη ευαισθησία απ' ότι στις μορφές του ήχου.
Για την ικανοποίηση της απόλαυσης, προέκυψε μια μαζική παραγωγή λαϊκής, εμπορικής ή μη καθαρής τέχνης, όπου η μορφή έχει υποταχθεί πλήρως στα συναισθήματα (η πλειοψηφία της σημερινής).
Ελάχιστοι αντλούν βαθιά συναισθήματα από τις καθαρές μορφικές σχέσεις, δημιουργούν συστήματα και δεν διατίθενται να τις θυσιάσουν για συναισθήματα αντικειμένων του εξωτερικού κόσμου.
Τους ενδιαφέρει η θεμελίωση όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένων συστημάτων.
Φρόυντ: η τέχνη οδηγεί από τη φαντασία στην πραγματικότητα. ο καλλιτέχνης διαθέτει μεγάλη ικανότητα μετουσίωσης και χαλαρότητα των απωθήσεων (=eukolh metafora plhroforiwn apo to asynhdeito(apw8hseis) sto syneidhto).
Ο κόσμος της φαντασίας γίνεται αποδεκτός μέσω γενικών ανθρώπινων συμβάσεων, προσδίδεται τόση ηδονή ώστε οι απωθήσεις φαίνεται έστω προσωρινά πως καταρρέουν
Παίζουμε το ρόλο που θεωρούμε ότι χάθηκε στην πραγματική μας ζωή. Οι περισσότεροι ζουν βαρετά, με τη φαντασίωση ενός μποέμ-ευχάριστου, ριψοκίνδυνου, ανέμελου συντρόφου που ξεπερνά κάθε όριο, αλλά είναι ανεκτός έως συμπαθής λόγω της ιδιοφυίας του.
Ρομάτζα: έχουν το χάρισμα να ονειρεύονται ό,τι ο μέσος άνθρωπος.*
Έργα διάρκειας: δεν αφορούν την εκπλήρωση επιθυμιών. Στηρίζουν την επίδρασή τους στην ιδιαίτερη αποστασιοποίησή τους από την ενστικτώδη ζωή. Αντί για διαστρεβλωμένη πραγματικότητα, μιλούν για αδυσώπητα αίτια - αποτελέσματα. Απόλαυση που προέρχεται από τη σκληρότητα της μορφής (αναπόφευκτο).
Τέχνη: επαναφέρει τα συναισθήματα, χωρίς τις καταστάσεις που τα προκάλεσαν.
Διαμάχη καλλιτέχνη-ευρύ κοινού: άλλοι οι σκοποί τους, στην πρώτη περίπτωση αναφερόμαστε σε ευχαρίστηση που δε συνδέεται άμεσα με τη λίμπιντο.
Εναντίον του συμβολισμού: επιστήμονας, καλλιτέχνης.
Σε εκείνον που αισθάνεται τη γλώσσα των εικαστικών μορφών, όλα εξαρτώνται από το πώς, όχι το τι απεικονίζεται. Τα σχήματα και οι σχέσεις μεταξύ τους είναι κάτι το σπουδαίο και εντυπωσιακό.
Ποια η ψυχολογική σημασία του συναισθήματος για τις μορφές (πάθος για καθαρή ομορφιά), και ποια η σχέση του με το πάθος για αλήθεια (επίσης ανιδιοτελές), τη λίμπιντο και το εγώ;
Η απόλαυση σχετίζεται με την τάξη και την αναγκαιότητα των σχέσεων. Όσο πιο πολύπλοκες και αναγνωρίσιμες είναι αυτές, τόσο πιο απολαυστικό καθίσταται κάτι. Νοητικές κατασκευές που βασίζονται στη λογική αναγκαιότητα.
*Κινηματογράφος, θέατρο (εκτός από τις κωμωδίες): ταύτιση με τον ήρωα, τύχη & ικανότητα ανατροπής των μηχανορραφιών του κακού το οποίο σκοτώνουμε και φεύγουμε με την ανίκανη να αντιδράσει/ ικανή μόνο να γαντζωθεί πάνω μας πρωταγωνίστρια προς μια ευτυχισμένη ζωή, καθώς σκαρφαλώνουμε απόκρημνα βάραθρα, πάντα με τη σιγουριά της τελικής, θριαμβευτικής επιτυχίας μας.
Αν έχει εντυπωθεί στο μυαλό μας κάποια αφηρημένη μορφή ή σχήμα, οποιοσδήποτε ήχος ξεφεύγει βίαια δεν είναι απλώς ανούσιος αλλά και εξοργιστικός για την αίσθηση τάξης και αρμονίας που διαθέτουμε.
Αφηρημένη μορφή: ροπή προς ένα ενοποιημένο ή ολοκληρωμένο αντικείμενο, το <<ρυθμό>>.
Για την πλειονότητα (plebs?) μετρούν τα συναισθήματα λόγω σύνδεσης της μορφής με τα φορτισμένα αντικείμενα, ενίοτε δεν βλέπουν και τη μορφή γιατί περνούν αμέσως στα φορτισμένα αντικείμενα (πχ. όμορφη γυναίκα). Οπτικά έχουμε λιγότερη ευαισθησία απ' ότι στις μορφές του ήχου.Για την ικανοποίηση της απόλαυσης, προέκυψε μια μαζική παραγωγή λαϊκής, εμπορικής ή μη καθαρής τέχνης, όπου η μορφή έχει υποταχθεί πλήρως στα συναισθήματα (η πλειοψηφία της σημερινής).
Ελάχιστοι αντλούν βαθιά συναισθήματα από τις καθαρές μορφικές σχέσεις, δημιουργούν συστήματα και δεν διατίθενται να τις θυσιάσουν για συναισθήματα αντικειμένων του εξωτερικού κόσμου.
Τους ενδιαφέρει η θεμελίωση όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένων συστημάτων.
Αυτά έχουν παράξενη μακροημέρευση και ζωντάνια, ενώ εκείνα των συνειρμών διαρκούν μόνο για την εποχή τους.
Ίσως τα συναισθήματα για τη μορφή ζουν περισσότερο απ' ότι για τα αντικείμενα/καταστάσεις.
Τα κληροδοτούμενα είναι σχεδόν όλα από τα πρώτα.
"κλασικό": έργο μεγάλων. σπάνια αντιληπτό πχ χαρακτηρισμός ως <<βαρετή>> μουσική
Φρόυντ: η τέχνη οδηγεί από τη φαντασία στην πραγματικότητα. ο καλλιτέχνης διαθέτει μεγάλη ικανότητα μετουσίωσης και χαλαρότητα των απωθήσεων (=eukolh metafora plhroforiwn apo to asynhdeito(apw8hseis) sto syneidhto).
Ο κόσμος της φαντασίας γίνεται αποδεκτός μέσω γενικών ανθρώπινων συμβάσεων, προσδίδεται τόση ηδονή ώστε οι απωθήσεις φαίνεται έστω προσωρινά πως καταρρέουν |
| (apeleu8erwsh energeias, opws se asteia) |
Παίζουμε το ρόλο που θεωρούμε ότι χάθηκε στην πραγματική μας ζωή. Οι περισσότεροι ζουν βαρετά, με τη φαντασίωση ενός μποέμ-ευχάριστου, ριψοκίνδυνου, ανέμελου συντρόφου που ξεπερνά κάθε όριο, αλλά είναι ανεκτός έως συμπαθής λόγω της ιδιοφυίας του.
 |
| imagination/reality sanity/insanity stereotype/unconventional unconscious - conscious |
Έργα διάρκειας: δεν αφορούν την εκπλήρωση επιθυμιών. Στηρίζουν την επίδρασή τους στην ιδιαίτερη αποστασιοποίησή τους από την ενστικτώδη ζωή. Αντί για διαστρεβλωμένη πραγματικότητα, μιλούν για αδυσώπητα αίτια - αποτελέσματα. Απόλαυση που προέρχεται από τη σκληρότητα της μορφής (αναπόφευκτο).Τέχνη: επαναφέρει τα συναισθήματα, χωρίς τις καταστάσεις που τα προκάλεσαν.
Διαμάχη καλλιτέχνη-ευρύ κοινού: άλλοι οι σκοποί τους, στην πρώτη περίπτωση αναφερόμαστε σε ευχαρίστηση που δε συνδέεται άμεσα με τη λίμπιντο.
Εναντίον του συμβολισμού: επιστήμονας, καλλιτέχνης.
Σε εκείνον που αισθάνεται τη γλώσσα των εικαστικών μορφών, όλα εξαρτώνται από το πώς, όχι το τι απεικονίζεται. Τα σχήματα και οι σχέσεις μεταξύ τους είναι κάτι το σπουδαίο και εντυπωσιακό.
Η απόλαυση σχετίζεται με την τάξη και την αναγκαιότητα των σχέσεων. Όσο πιο πολύπλοκες και αναγνωρίσιμες είναι αυτές, τόσο πιο απολαυστικό καθίσταται κάτι. Νοητικές κατασκευές που βασίζονται στη λογική αναγκαιότητα.
*Κινηματογράφος, θέατρο (εκτός από τις κωμωδίες): ταύτιση με τον ήρωα, τύχη & ικανότητα ανατροπής των μηχανορραφιών του κακού το οποίο σκοτώνουμε και φεύγουμε με την ανίκανη να αντιδράσει/ ικανή μόνο να γαντζωθεί πάνω μας πρωταγωνίστρια προς μια ευτυχισμένη ζωή, καθώς σκαρφαλώνουμε απόκρημνα βάραθρα, πάντα με τη σιγουριά της τελικής, θριαμβευτικής επιτυχίας μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου